Modern iş dünyasının ultra-rekabetçi ortamında, şirketlerin elindeki tek ve taklit edilemez sürdürülebilir rekabet avantajı, yetenekli insan kaynağıdır. Oysa İnsan Kaynakları departmanları uzun yıllar birer kural koyucu, bordro hesaplayıcı ve mevzuat takipçisi olarak konumlandırıldı; çalışanlar ise maliyet tablolarında optimize edilecek birer 'kaynak' olarak görüldü.
 
Fakat paradigma hızla değişiyor. Z kuşağı, hibrit çalışma, Büyük İstifa ve Sessiz İstifa gibi dalgalanmalar klasik modelin iflasını ilan etti. Çalışanlar artık sadece maaş ve unvan değil; anlam, aidiyet ve değerleriyle örtüşen bir kültür arıyor. Kısacası kusursuz bir 'deneyim' talep ediyorlar.